<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<title>Journal of Gorgan University of Medical Sciences</title>
<title_fa>مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي گرگان</title_fa>
<short_title>J Gorgan Univ Med Sci</short_title>
<subject>Medical Sciences</subject>
<web_url>http://goums.ac.ir/journal</web_url>
<journal_hbi_system_id>59</journal_hbi_system_id>
<journal_hbi_system_user>journal58</journal_hbi_system_user>
<journal_id_issn>1562-4765</journal_id_issn>
<journal_id_issn_online>2008-4080</journal_id_issn_online>
<journal_id_pii></journal_id_pii>
<journal_id_doi>10.61882/goums</journal_id_doi>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid></journal_id_sid>
<journal_id_nlai></journal_id_nlai>
<journal_id_science></journal_id_science>
<language>fa</language>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1394</year>
	<month>12</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2016</year>
	<month>3</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>18</volume>
<number>1</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>ساخت و ارزیابی خواص ضد مس درون سلولی نانوکونژوگه D-پنی سیل آمین – دندریمر در سلول‌های مدل ویلسون (HepG2)</title_fa>
	<title>Synthesis and anti-intracellular Copper overload evaluation of Nanoconjugated D-penicillamine –Dendrimer in Wilson’s model cells</title>
	<subject_fa>بیوتکنولوژی پزشکی</subject_fa>
	<subject>Medical Biotecnology</subject>
	<content_type_fa>تحقيقي</content_type_fa>
	<content_type>Original Articles</content_type>
	<abstract_fa>&lt;p&gt;زمینه و هدف : بیماری ویلسون یک بیماری ارثی متابولیسم مس است و با رسوب بیش از حد مس در کبد و مغز مشخص می&#8204;شود. D- پنی سیل آمین یکی از معروف&#8204;ترین شلاتورهای مورد استفاده در درمان بیماری ویلسون است؛ اما نقص اصلی این دارو ناتوانی آن در ورود به فضای درون سلولی است. این مطالعه به منظور ساخت و ارزیابی خواص ضد مس درون سلولی نانوکونژوگه D-پنی سیل آمین &amp;ndash; دندریمر در سلول&#8204;های مدل ویلسون (HepG2) انجام شد. روش بررسی : در این مطالعه توصیفی تحلیلی دوزهای مختلفی از داروهای دندریمر، D-پنی سیل آمین و نانوکونژوگه D-پنی سیل آمین-دندریمر به سلول&#8204;های مدل ویلسون تزریق شد. سپس میزان غلظت مس درون سلولی هر یک از گروه&#8204;های سلولی دریافت کننده دارو به&#8204;طور جداگانه با دستگاه جذب اتمی بررسی و به روش مقایسه&#8204;ای ارزیابی گردید. غلظت مس درون سلولی با استفاده از نرم&#8204;افزار Pharm و براساس معادله خطی محاسبه شد. سمیت نانوکونژوگه D-پنی سیل آمین-دندریمر با روش MTT Assay سنجیده شد. یافته&#8204;ها : گروه&#8204;های سلولی دریافت کننده داروی نانوکونژوگه D-پنی سیل آمین-دندریمر بیشترین کاهش غلظت مس درون سلولی (18 ppm) را در مقایسه با گروه کنترل نشان دادند (P&lt;0.05). غلظت مس درون سلولی 46.61 تعیین شد. دوز به&#8204;کار رفته برای داروی نانوکونژوگه D-پنی سیل آمین-دندریمر سمیتی از خود نشان نداد و اثری بر سلول&#8204;های زنده نداشت. نتیجه&#8204;گیری : نانوکونژوگه کردن D-پنی سیل آمین به&#8204;وسیله دندریمر می&#8204;تواند سبب کاهش مس درون سلولی گردد.&lt;/p&gt;
</abstract_fa>
	<abstract>&lt;p&gt;Background and Objective: Wilson&amp;rsquo;s disease (WD) is caused by mutation to the cooer-transporting gene ATP7B. Chelation therapy is the main protochol of treatment for patients with Wilson&amp;rsquo;s disease. D-penicillamine is one of the well-known chelator agants which is used in WD treatment but it can not enter into the intracellular space.This study was done to evaluate the synthesis and anti-intracellular Copper overload evaluation of Nanoconjugated D-penicillamine &amp;ndash;Dendrimer in Wilson&amp;rsquo;s model cells. Methods: In this descriptive-analytic study, initially 0.01 mm polyethylene glycol (PEG) and 0.0018 mm citric acid, Dendrimer was synthesized. After purification by dialysis bag and lyophilization, 10mg dendrimer was conjugated to 3.3mg D-penicillamine. Nanoconjugated D-penicillamine-dendrimer was injected on Wilson&amp;rsquo;s model cells. After incubation and centrifugation intracellular measurement of copper concentration and FTIR test were done. Results: Copper accumulation significantly reduced in the HepG2 WD cell by Nanoconjugated D-penicillamine - Dendrimer in compared to D-penicillamine (P&lt;0.05). Copper accumulation was determined to be 46.61. MTT assay showed no toxicological damage in HepG2 WD cell. Conclusion: Nanoconjugated D-penicillamine &amp;ndash;Dendrimer can reduces intracellular concentration of Copper.&lt;/p&gt;
</abstract>
	<keyword_fa>بیماری ویلسون , نانوکونژوگه D-پنی سیل آمین – دندریمر</keyword_fa>
	<keyword>Wilson’s Disease, Nanoconjugated D-penicillamine-dendrimer</keyword>
	<start_page>114</start_page>
	<end_page>119</end_page>
	<web_url>http://goums.ac.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-1-876&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>


<author_list>
	<author>
	<first_name></first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Fani N</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>نازیله</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>فانی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code>5900319475328460049816</code>
	<orcid>5900319475328460049816</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Department of Biochemistry, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>کارشناس ارشد بیوشیمی، گروه زیست شناسی، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name></first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Shafiee Ardestani M </last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>مهدی</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>شفیعی اردستانی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>shafieeardestani@sina.tums.ac.ir</email>
	<code>5900319475328460049817</code>
	<orcid>5900319475328460049817</orcid>
	<coreauthor>Yes
</coreauthor>
	<affiliation>Assistant Professor, Department of Radiopharmacy, Faculty of Pharmacy, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>استادیار، گروه رادیوفارماسی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name></first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Yaghmaei P</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>پریچهر</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>یغمائی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code>5900319475328460049818</code>
	<orcid>5900319475328460049818</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Associate Professor, Department of Biology, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>دانشیار، گروه زیست‌شناسی، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name></first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Assadi A </last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>آرتین</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>اسدی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code>5900319475328460049819</code>
	<orcid>5900319475328460049819</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Department of Biochemistry, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>کارشناس ارشد بیوشیمی، گروه زیست شناسی، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name></first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Barzegar Behrouz A </last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>امیر</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>برزگر بهروز</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code>5900319475328460049820</code>
	<orcid>5900319475328460049820</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>M.Sc in Physiology, Department of Physiology, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>کارشناس ارشد فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
